Yerleşik Belirsizlik

Esra Mengülerek (2000, İstanbul) Marmara Üniversitesi Resim İş Öğretmenliği bölümünde okudu. Eğitim süreci boyunca, Resim ve Heykel alanlarında eğitim aldı. Aynı zamanda Marmara Üniversitesi'nde Fotoğraf bölümünde eğitimine devam ediyor. Son dönemlerde, Fotoğraf, Baskı ve Soyut Kolajlar üzerinde üretimler gerçekleştirmekte.

Sergiler:

2026 ‘’Yaz ile Güz Arasında’’ İnspera, İyilik İçin Sanat Derneği, Bodrum

2025 Artweeks XII. Edisyon, İyilik İçin Sanat Derneği, İstanbul

2025 20. Contemporary İstanbul, Avangard Refined, İstanbul

2025 ‘’Ay Tozunda Yürür Gibi’’ Taksim Sanat, İstanbul

2025 Çağın İçinde Çizginin Dışında’’ Atlas Pavyonu, İzmir

2025 ‘’Art for Climate’’ Avusturya Başkonsolosluğu, İstanbul

2025 ‘’Ortakkat’’ Artist and Collectors, İstanbul

2024 ‘’Cumhuriyetin Genç Yüzleri’’ Beşiktaş Çağdaş, İstanbul

2024 ‘’Summer Edition’’ Setup, İstanbul

2024 ‘’Bi’Yer’’ Yer Comminty, Eskişehir

2023 ‘’Gerçekliğin İçinde Düşlerin Kıyısında’’ Base, İstabul

2022 ‘’Zoon’’ Agorateca, İtalya

Yarışmalar:

2026, Annual Photography Awards, ‘’Mimari/Nesneler ve Detaylar’’ Kategorisinde Mansiyon Ödülü

2025, Monochrome Photography Awards,‘’Nü’’ Kategorisinde Mansiyon Ödülü

2025, Monochrome Photography Award, ‘’Soyut’’ Kategorisi Mansiyon Ödülü

Yayınlar:

2026, 5×7 Photo Book Volume II, Artsin Square

Sanatçı Yazısı

Esra Mengülerek, sanatsal pratiğini insan-mekan ilişkisi, atık ve belleğin izleri, doğa ile insan arasındaki çatışmalı süreklilik ve benlik-beden diyalektiği etrafında şekillendirir. Sanatçının üretiminde mekan, salt bir fiziksel çevre olmanın ötesinde, toplumsal bağlamlarla örülü, duygusal ve tarihsel yükler taşıyan, özneyle karşılıklı etkileşim içinde varlık kazanan bir unsur olarak konumlanır. İnsan varlığıyla biçimlenen, yokluğunda ise kendi anlatısını kuran mekânlar, hem bireysel hem de kolektif belleğin taşıyıcısına dönüşür. Bu bağlamda, terk edilmişlik, iz, atık ve sessizlik gibi kavramlar sanatçının işlerinde yeniden anlam kazanır. Doğal kaynakların tükenişi , çevresel hafıza ve insanın doğaya bıraktığı kalıcı izler görsel dil ile bir sorgulama alanı oluşturur. Sanatçının pratiğinde beden, içsel olanın dışa vurumuna aracılık eden bir yüzey olarak yer alır. Benlik ile beden arasındaki ilişki, sınırların belirsizleştiği ve kimliğin sürekli yeniden kurulduğu bir ifade alanı yaratır.